“Iba’t-Ibang Uri ng Simbolo ng Kamatayan”

  Sa gitna ng mabilis na pag-unlad ng lipunan kasabay ng modernidad, buo pa rin ang sambayanang Pilipino sa kanilang kultura at inilalapat ito mismo. Isa sa nasabing “kultura” ay ang iba’t ibang aspeto ng kamatayan. Ang ilang halimbawa ay: hindi pagwawalis ng sahig upang hindi magdala ng malas, Manunggal Jar na isang bangang libing na naglalarawan ng mga pigura ng tao sa isang bangka na sumasagisag sa mga kaluluwa sa paglalakbay patungo sa kabilang buhay, hindi pagdadala ng pagkain mula sa libing upang hindi dalhin ang espiritu, at marami pang iba na katulad ng mga halimbawa-Nakaharap at maaaring naranasan na natin ang kamatayan mismo, kayat naigawa ang mga kwento, alamat, at paniniwala ang nagawa sa paglipas ng mga taon, na naging bahagi ng kung sino tayo, dahilan kung sino tayo kung wala ang mga tradisyon ng ating mga ninuno na ipinasa nila sa atin at marahil ay maipapasa sa ating mga kinabukasang pamilya, dahil ito ang nagpapanatili sa ating pagsisikap bilang isang komunidad at ...

  Kaya ang kultura ng kamatayan sa Pilipinas ay malalim ang ugat sa kasaysayan, paniniwala, at pamumuhay ng mga Pilipino. Ito ay naniniwala dahil sa mga tradisyon ginagawa sa aming mga pamilya at ito ay impluwensya ng relihiyong Katoliko, na nagbigay ng bagong anyo sa mga tradisyong ito. Masabi namin na ginagawa namin ang mga tradisyon at ritwal na ito upang magbigay ng paggalang sa mga patay at magdala ng swerte sa aming mga pamilya. Sa ganitong paraan, nananatiling buhay ang ating kultura ng kamatayan isang pagsasama ng lumang paniniwala at makabagong pananampalataya. Kaya bilang iba't ibang kultura o bansa, pumupunta pa rin tayo bilang isang pamilya upang ipagpatuloy ang mga ritwal at tradisyon ito at ipasa ito sa mga susunod na henerasyon